Geluksgetal

Sommigen hebben het. Anderen niet. Ik had het wel. Een geluksgetal. Althans, dat dacht ik.

Mijn geluksgetal was 9. Dat kwam door mijn vader. Zijn geluksgetal was ook 9. Pas toen we op mijn achttiende verjaardag voor het eerst naar Holland Casino gingen, begreep ik ineens waarom dat getal hem zo dierbaar was. Hij zette zijn laatste fiche vol op de negen en keek me hoopvol aan terwijl de croupier het balletje een zwiep gaf.

Het viel ergens anders. Maar bij mij viel het kwartje. Ik ben geboren op de negende. Wat bijzonder. Wat lief, dat mijn vader mijn geboortedag als geluksgetal had gekozen.

In zijn voetsporen werd 9 ook mijn geluksgetal. Niet omdat het mijn geboortedag was, niet eens omdat het echt iets voor mij betekende. Gewoon. Omdat het zo hoorde. Dacht ik. Omdat iedereen een geluksgetal leek te hebben en ik er hoogstwaarschijnlijk ook eentje nodig had. Dus: doe mij die negen maar.

Bijzondere getallen

Best gek eigenlijk, hoe achteloos ik dat getal overnam. Zeker omdat ik wel degelijk iets met cijfers heb. Oneven volumes vind ik lastig. Staat het geluid van de tv op 5 of 7, dan moet dat omhoog. Even (6 of 8) klinkt beter. Rustiger. Kloppender. Bij het tanken word ik blij van mooie eindbedragen. € 79,79 en € 60,00 bijvoorbeeld (zonde van die hoge benzineprijs, maar als het cijfer klopt, voelt het minder erg). Ook bij de kassa kan een bijzonder totaalbedrag mijn dag net iets lichter maken. En sommige data nestelen zich voorgoed in mijn hoofd. Zoals 4-3-’21, de sterfdag van mijn schoonvader.

Getallen kunnen troosten. Ordenen. Betekenis geven. Alleen mijn geluksgetal deed dat niet. Die negen, die klopte eigenlijk niet.

Wanneer betekenis zich aandient

Vorige week veranderde het. Ik zag een ketting. Drie hartjes, aan elkaar verbonden. Ik wist meteen: die is voor mij. Hoe langer ik ernaar keek, hoe meer het klopte.

Drie.

Mijn ouders en ik vormden jarenlang een hechte drie-eenheid. We deden veel samen. Met z’n drietjes. Ik mis hen allebei nog elke dag. Thuis heb ik nu drie mannen om van te houden: mijn man en onze twee zoons. En ooit waren we met z’n drieën vriendinnen. We deelden lief en leed, tot één van ons in 2014 overleed aan borstkanker. Wat bleef, is de vriendschap tussen ons tweeën. Anders misschien. Maar nog altijd stevig.

Symboliek

Drie blijkt mijn getal. Niet omdat het geluk afdwingt. Maar omdat het herinnert en waar het symbool voor staat. Aan wat was. Aan wat is. En aan wat blijft, zelfs als iemand ontbreekt.

Heb jij ook zo’n getal dat klopt, dat voor jou vol zit met symboliek?