Nog een kusje

De manier waarop hij over zijn vrouw praat, zou zelfs de grootste cynicus laten geloven in ware liefde. Elke minuut met haar is hem even dierbaar. Elke seconde zonder haar drukt zwaar op zijn hart.

Langzaam en een beetje schuifelend komt hij binnen, leunend op zijn stok. Die houdt hem in balans bij elke voorzichtige stap. Zijn ogen blijven strak op de grond gericht om niet uit evenwicht te raken. Aan alles is te zien dat hij haast heeft. Dan kijkt hij op en begint te mopperen.

“De taxi is heel de stad doorgereden. Ik wist niet eens meer waar we waren op een gegeven moment. Ik dacht dat zelfs de chauffeur de weg niet meer wist.”

Na een korte pauze verzucht hij: “Dat gaat allemaal van de tijd af die ik bij mijn schatje kan zijn.”

Zijn vrouw verblijft sinds een aantal maanden in een verzorgingshuis. Dat doet hem pijn. Hij mist haar en komt elke middag langs. Weer en wind heeft hij inmiddels getrotseerd om bij zijn geliefde te kunnen zijn. Code rood? Geen probleem, hij is er.

Vastbesloten om zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen, kwam hij zelfs een aantal keer op de fiets. Hij werd zelfs een keer aangereden en viel op de grond. Toch kwam hij heelhuids aan bij zijn vrouw. Waarschijnlijk volgde er vanuit zijn omgeving welgemeend advies dat hij heel moest blijven om zijn lieveling te kunnen blijven bezoeken. Zijn fiets bleef daarna in de berging staan.

Jammer genoeg is de deeltaxi niet altijd het snelste vervoermiddel. Soms duurt het lang voordat hij de vrouw met wie hij al zo ontzettend lang samen is, kan begroeten. Ook het wachten op de taxi voor de terugweg duurt regelmatig lang. Het zorgt ervoor dat hij twijfelt of hij de terugreis wel goed heeft doorgegeven. Na een telefoontje met de centrale wordt altijd bevestigd dat hij zich nergens druk over hoeft te maken; de taxi is onderweg.

Maar juist die ene dag, de dag waarop hij met de taxi bijna de hele provincie rondreed en zijn tijd met zijn geliefde werd verkort, is de chauffeur ruim op tijd om hem naar huis te brengen. Zo ruim op tijd, dat ze nog samen in het restaurant zitten wanneer er wordt gebeld dat de taxibus voor de deur van het verzorgingshuis staat.

Zo snel als hij kan, brengt hij de liefde van zijn leven naar de lift. Onderweg vraagt hij nog om een telefoontje naar haar afdeling, zodat ze begeleid kan worden naar haar kamer. Zij mompelt dat dat niet nodig is en zegt: “Ik red me wel.”

Hij schudt zijn hoofd en zegt simpelweg: “Kom, nog een kusje!”

Op dat moment gewoon een kusje. Het was hun afscheidskus.

Dit verhaal is gebaseerd op een echte gebeurtenis, maar is geanonimiseerd om de privacy van de betrokkenen te beschermen. Het geeft weer wat ik zag en hoe ik het beleefde, vanuit mijn eigen perspectief.

Ik voel me nederig en dankbaar dat ik getuige mocht zijn van zo’n betekenisvol en mooi moment. Ook ben ik blij voor dit lieve stel, dat hun laatste moment met elkaar zo licht en lief mocht zijn zonder de zwaarheid van het definitieve vaarwel.

Mocht je je herkennen in dit verhaal en behoefte hebben aan een gesprek, dan kun je altijd even contact met me opnemen.